لزوم درايت و دقت در ادغام اتحاديهها

مدتي است صحبت از ادغام اتحاديهها به منظور چابک سازي اتاق اصناف مطرح ميشود اما نکته مهم اين است که اين تصميم نبايد از روي احساس و بدون در نظر گرفتن همه جوانب باشد. کساني که به دنبال ادغام اتحاديهها هستند ابتدا بايد بررسي کنند که چرا انشعاب در يک تشکل شکل گرفته و چرا تشکلهاي گوناگون از دل يک صنف بيرون آمده است. اولين نکته و البته مهمترين نکته اين است که نسبت اعضاي يک صنف در يک تشکل بهاندازهاي کم بوده که در عمل نميتوانسته نماينده اي در هيات مديره داشته باشند.
به عنوان مثال در صنفي که هزار عضو دارد و زير مجموعه 7 صنف است، وقتي يکي از اين اصناف 100 عضو داشته باشند و اعضاي صنف ديگر 700 نفر باشند، هرگز اجازه نميدهند از صنف 100 نفره حتي يک نفر در هيات مديره اتحاديه حضور داشته باشد. بنابر اين استيفاي حقوق بخشي از اصناف در عمل صورت نميگيرد. تاسف آور اينکه اين هيات مديره تلاشي براي جذب نمايندگان آن صنف به عمل نميآورند و در نتيجه ان اقليت همچنان باقي ميماند.
نکته دوم تبعات کاهش تشکلهاست. وقتي يک صنف تشکل مستقلي نداشته باشد، عضو گيري، مکاتبات، جلسات و حضور پررنگي را نبايد انتظار داشته باشيم. زيرا حضور و غياب آنها به درستي بررسي نميشود و اگر 200 نفر در يک نشست حضور داشته باشند بهاندازه کافي تاثيرگذاري دارد و همين امر، بي توجهي به تشکلات را نهادينه ميکند و اعضا متوجه ميشوند که بود و نبودشان تفاوتي ندارد چرا که مورد بازخواست قرار نگرفتهاند و اهميت حضورشان تاکيد نشده است.نکته بعدي طرح مسايل تخصصي صنف در جلسات عموميو هيات مديره است. آقاياني که معتقد به ادغام اتحاديهها هستند، پاسخ دهند که اگر جلساتي برگزار شود که نماينده اي از آنها حضور ندارد و مشکلات صنفشان مطرح نميشود يا بهاندازه سرفصل و گذرا از آنها نام برده ميشود، آيا در آن جلسات شرکت خواهند کرد؟نکته بعدي اين است که هرچه تشکل بزرگتر، با تنوع صنفي بيشتر و اعضاي بيشتري باشد، بهاندازه اي گسترده است که نميتوان به مشکلات تماميصنوف زير مجوعه رسيدگي کرد. به عنوان مثال در صنف پيچ و مهره هزاران نوع پيچ، مهره، پين و ساير موارد وجود دارد که هرکدام به تنهايي مشکلات خاص خود را دارد که قابل بررسي است. اگر بخواهيم اين صنف را با ابزار و يراق ادغام کنيم، به راستي تماميظرافتهاي اين صنف را در دل ابزار و يراق مدفون کردهايم. اکنون شاهد اعتراضهايي در زمينه تخلفات ورود پيچ و مهره هستيم که اتحاديه به آنها ورود ميکند و سعي در ساماندهي آن دارد و اگر هم کوتاهي صورت بگيرد، اتحاديه پاسخگو خواهد بود زيرا به صورت تخصصي در اين مورد مسوول است.
البته منکر ادغام برخي تشکلها نميشود به عنوان مثال ادغام اتحاديه کوشت گوسفندي با گوشت گاوي ميتواند اتفاق بيفتد زيرا بهاندازه اي تخصصي نيست که نتوان در يکديگر ادغام کرد. از سوي ديگر هر دو صنف بهاندازه اي زير مجموعه دارند که در هيات مديره به يک اندازه نماينده داشته باشند و مشکلاتشان نيز يکسان است که البته از اين موارد ميتوان به وفور ذکر کرد. نتيجه اينکه قبل از ادغام اتحاديهها در يکديگر بايد جلسات کارشناسي برگزار شود. بايد اصنافي که تصميم گرفته ميشود در يکديگر ادغام شوند را در جلسه اي گردآورد و نظراتشان را جويا شد. اگر هم قرار بر ادغام شد، قوانين و آيين نامههاي هيات مديره اتحاديهها به نوعي اصلاح شود که نمايندگان هر صنف در هيات مديره سهم داشته باشند و هنگام راي گيري، آراي هر صنف براي يک صندوق ريخته شود تا نماينده صنف در هيات مديره حضور داشته باشد.
در پايان لازم است بدانيم آيا قانون اجازه ادغام تشکلها را ميدهند و اتاق اصناف حق دارد در مورد ادغام تشکلها به تنهايي تصميم بگيرد. بايد بدانيم که وجود تشکل به معناي مردمسالاري در ادارهامور صنفي است و اگر با هر ابزاري بخواهيم اين تشکلها را محدود کنيم يا از تعداد آنها بکاهيم، آراي صنوف را زير سوال بردهايم.
بنابر اين پيشنهاد ميشود که تشکلهاي فعلي با درايت خاصي مورد بررسي قرار گيرد اما نهادهايي که مسوول دادن مجوز تشکل هستند، قبل از آنکه مجوز بدهند، با اتاق اصناف همفکري داشته باشند. متاسفانهامروزه مجوز فعاليت از چند بخش صادر ميشود.
عده اي مجوزشان را از وزارت صنعت، عده اي ديگر از وزارت کار و عده اي ديگر از وزارت کشور ميگيرند و هر کدام نيز ساز خودشان را ميزنند. بنابر اين مسوولان اتاق اصناف در وهله اول بايد صدور مجوز اصناف تحت هر عنوان را در حيطه اختيار خود بگيرند و قانوني را بگذرانند که هر دستگاهي نتواند مجوز صارد کند و در اصل صدور مجوز با نامه رسمياتاق اصناف و در يک وزارتخانه باشد و تشکلهاي فعلي نيز ملزم شوند مجوز خود را در همان وزارتخانه و پس از تاييد اتاق اصناف دريافت کنند.